Fenerbahçe’de geride kalan sezonun en çarpıcı gelişmesi, 99 puanla tamamlanan lig mücadelesi sonrası Teknik Direktör İsmail Kartal ile yolların ayrılması ve ardından Jose Mourinho gibi dünya çapında bir ismin göreve getirilmesi oldu. Bu karar, camiada ve spor kamuoyunda büyük yankı uyandırırken, birçok soru işaretini de beraberinde getirdi. Sarı-lacivertli yönetimin bu radikal değişikliğe giderken “yaptığından” memnun olup olmadığı, özellikle İsmail Kartal’ın elde ettiği tarihi başarı düşünüldüğünde, tartışmaların odağında yer alıyor.
İsmail Kartal yönetimindeki Fenerbahçe, Süper Lig’de tam 99 puan toplayarak kulüp rekoru kırdı. Ancak bu rekor puan, şampiyonluk için yeterli olmadı zira Galatasaray 102 puanla ipi göğüsledi. Ligin sonuna kadar devam eden amansız yarışta gösterilen bu performansın ardından deneyimli teknik adamla yolların ayrılması, birçok kesim tarafından “vefasızlık” olarak yorumlandı ve Fenerbahçe yönetiminin uzun vadeli planlama konusundaki tutarlılığı sorgulandı.
Ne Oldu?
2023-2024 Süper Lig sezonu, Fenerbahçe için tarih sayfalarına geçecek rekorlarla dolu bir mücadeleye sahne oldu. Teknik Direktör İsmail Kartal yönetimindeki sarı-lacivertli ekip, lig tarihinde bir sezonda ulaştığı en yüksek puan olan 99’u topladı. Bu rekor puan, Fenerbahçe’nin şampiyonluk yarışında ne denli iddialı olduğunu gösterse de, ezeli rakip Galatasaray’ın 102 puanlık performansının gerisinde kalarak ikincilikle yetinmek zorunda kaldı. Sezon boyunca sadece bir kez, ligin ilk yarısında, liderlik koltuğuna oturabilen Fenerbahçe, son haftalara kadar umudunu korusa da arzulanan zafere ulaşamadı.
Neden Ayrılık?
Sezonun tamamlanmasının hemen ardından Fenerbahçe yönetimi, İsmail Kartal ile yollarını ayırma kararı aldı. Bu karar, futbol kamuoyunda geniş yankı uyandırdı. Zira 99 puan gibi rekor bir başarı elde eden bir teknik direktörle, şampiyonluk kaçırılmasına rağmen yolların ayrılması nadir görülen bir durumdu. Eleştirmenler, bu kararın sadece saha içi performansla açıklanamayacağını, daha çok kulübün “büyük isim” arayışı ya da kamuoyu baskısı gibi faktörlerin etkili olmuş olabileceğini belirtti. Türkiye’deki “teknik direktör yeme” kültürünün bir başka örneği olarak gösterilen bu ayrılık, Kartal’ın Fenerbahçe’deki üçüncü dönemini de kupa kazanamadan sonlandırmasına neden oldu.
Kim Geldi?
İsmail Kartal’ın ayrılığının ardından Fenerbahçe yönetimi, dünya futbolunun en kariyerli teknik direktörlerinden biri olan Portekizli Jose Mourinho’yu takımın başına getirdi. Mourinho’nun gelişi, sadece Türkiye’de değil, tüm dünyada spor medyasının gündemine oturdu. “Special One” lakaplı deneyimli çalıştırıcının gelişi, Fenerbahçe taraftarlarında büyük bir heyecan dalgası yaratırken, yeni sezon için şampiyonluk beklentilerini tavan yaptırdı. Ancak bu büyük hamlenin, önceki başarıları göz ardı ederek mi yapıldığı, yoksa gerçekten geleceğe yönelik stratejik bir adım mı olduğu konusunda farklı görüşler dile getirildi.
Nasıl Bir Miras?
İsmail Kartal’ın ayrılığı ve Jose Mourinho’nun gelişi, Türk futbolunun genelindeki “teknik direktör istikrarsızlığı” sorununu bir kez daha gündeme taşıdı. Türkiye’de bir teknik direktörün uzun yıllar aynı takımda görev yapması oldukça zorken, Kartal’ın 99 puan gibi rekor bir performansın ardından dahi görevden ayrılması, bu kültürün kökleşmişliğini gözler önüne serdi. Fenerbahçe’nin bu kararı, başarı kriterlerinin sadece şampiyonlukla sınırlı olup olmadığını, uzun vadeli bir vizyonun mu yoksa kısa vadeli başarı ve taraftar beklentisi baskısının mı ağır bastığını sorgulattı. Mourinho’nun gelişiyle oluşan devasa beklentilerin altında, Kartal’ın geride bıraktığı rekorlar ve emekler de gözden kaçırılmamalıdır.
Beğendiniz mi yaptığınızı?
Fenerbahçe yönetiminin İsmail Kartal ile yolları ayırıp Jose Mourinho’yu göreve getirme kararı, kısa vadede büyük bir heyecan yaratmış ve camiaya umut aşılamış olsa da, Kartal’ın elde ettiği tarihi puan rekoru ve ligdeki istikrarlı performansı göz önüne alındığında, bu değişimin tamamen içe sinen bir “memnuniyet” sonucu olduğu söylenemez. Karar, büyük oranda dış etkenlerin ve şampiyonluk hasretinin yarattığı baskının bir sonucu olarak değerlendirilebilir. Bu durum, gelecekteki olası başarısızlıklarda yönetimi daha büyük sorgulamalarla karşı karşıya bırakma potansiyeli taşımaktadır.